X
تبلیغات
رایتل
بسم اللهِ الرَّحمن الرَّحیم

8 اردیبهشت 1391

با سلام و احترام  

 

1-      نخستین چیزی که نباید بگویید این است که چرا چنین تصمیمی گرفته­ام، به خاطر همین خودم قبلاً عرض می­کنم که «از نوشتن با نام خودم خسته شده­ام».

2-      دومین چیزی که نباید بگویید این است که نگران اخلاص نباشم و باید به تکلیف عمل کنیم و ان شاء الله خدا خودش قبول می­کند.

3-      سومین سخنی که نباید به زبان بیاورید این است که نباید سنگر را خالی کنیم و باید بایستیم و مبارزه کنیم.

4 و 5 و ... احتمالاً نکات دیگری هم هست که باید فکر کنم، اجمالش این است که بدانید همۀ این­ها را می­دانم، اما دیگر نمی­خواهم «امیر عباس»ی در میان باشد. بارها این تصمیم را گرفته­ام، اما هر بار به دلایلی بازگشته­ام، اما این بار شک نکنید که قضیه کاملاً جدی است؛ پس بهتر است در این زمینه کاملاً سکوت کنید. 

 

 

عمر خوبی را در این وبلاگ­ها تلف کردم. خودی نشان دادم و دوستانی پیدا کردم و چیزهایی یاد گرفتم. چیزهایی هم یاد دادم. مثلاً به منافقینی که شگردشان توهین کردن در بخش نظرات است تا حزب اللهی­ها را از میدان به در کنند، آموختم کسانی هستند که هجمه­های منافقین آنها را مصمم­تر می­کند و برای همین یاد گرفتند که نامحرمانه جای توهین ایشان نیست. احتمالاً یادداشت­های این وبلاگ حاوی نکات آموزشی دیگری هم بوده است که دیگران باید بگویند، چون هیچ بقّالی نمی­گوید ماست من ترش است؛ هر چند بنده کاملاً مطمئنم که هیچ گاه ماست­بند خوبی نبوده­ام! 

  

آخرش این وبلاگ تعطیل می­شد. همۀ وبلاگ­ها روزی تعطیل می­شوند و مگر بناست چند سال عمر کنیم؟ حالا تصمیم گرفته­ام در زمان حیات مادّی این اتفاق بیفتد.

خداحافظ.